Werk en werken

Ik heb al een aantal baantjes gehad in mijn leven. Geen van die baantjes werden genomen omdat ze goed zouden betalen of enige status zouden geven. De enige reden om een baantje te nemen is altijd geweest: het moet LEUK zijn. Dat werkt op gegeven moment tegen je omdat veel personeelsmiepen zelf uiterst ambitieus zijn en jobhoppend van het lage naar het hoge salaris segment gaan. Iemand die alleen voor de lol werkt is dus een gevaar, een bedreiging. Zo iemand neem je niet aan.

Maar om de lezer toch niet helemaal in de kou te laten staan heb ik hier twee PDF's staan met daarin iets wat een normaal mens een CV noemt:

Mijn huidige werk (2010 situatie)

Ik ben 50+. Dan moet je al blij zijn met werk. Je bent overal te oud voor want je hoeft nog maar 15 jaar tot je pensioen. En de vakbonden hebben iedereen boven de 50 zo in de watten gelegd met snipperdagen en voorzieningen dat geen enkel mens met zelfs maar een gram gezond verstand je aan zou nemen.

En op die regel is 1 uitzondering: www.TNTpost.nl, tegenwoordig beter bekend als PostNL. En daar werk ik nu sinds medio september 2009 als part time postbezorger. Dat is dus geen postbode want dat is meerdere trappen hoger op de TNT PostNL ladder. Als bezorger sta je op de allerlaagste trede van de ladder, de trede die onder de grond zit. Als PTT een land was geweest, dan was het Zuid Afrika geweest. Ten tijde van het apartheidsregime. En de bezorgers waren dan de negers.
Nee, wij zijn de mannen en (vooral) vrouwen die de laatste fase in het post traject voor onze rekening nemen: door weer en wind de poststukken in de juiste bussen duwen, voor 5 uur 's middags. 's Zomers is dat een luizebaantje. Maar net als nu, januari 2010, met die vreselijke sneeuw en kou is dat geen pretje. In 2011 en '12 zou het nog erger worden maar datt wisten we toen nog niet.
Toch is was dit zalig werk. Onder andere om de volgende redenen:

In een normaal bedrijf meldt men zich massaal ziek als er omstandigheden zijn waaronder niet fijn gewerkt kan worden. Ik noem nu even de week voor Kerstmis 2009. De arbeidsomstandigheden waren bepaald niet optimaal te noemen. Ik heb geen enkele postbezorger gemerkt die er NIET was. Iedereen was er, iedere dag en zonder kreunen of steunen werden de mutsen (een muts is 1 zak met post) de deur uit gewerkt. Op de fiets kan je 2 mutsen meenemen. Dus als je 10 mutsen hebt, kun je 5 keer op en neer naar een depot om de volgende twee op te halen.

En dan de mening van de postbezorgers:

Dees is kaaileuk werk!

Bende dan goed bij oe verstaand? Ik denk het niet. Maar het is wel wat ons allemaal bindt: een beroeps-eer, een trots, die het tot een uitdaging maakt om de mutsen met post te verspreiden over jouw straten. Daarbij realiserend dat ieder poststuk dat je verwerkt een uiting is van genegenheid van de afzender voor de ontvanger. En wij, de postbezorgers, mogen die wens bezorgen. Misschien is dat wel de charme.

December 2016

All good things must come to an end. En dat is dus ook wat er ergens tussen 2010 en nu gebeurd is. Het eens zo fantastische baantje voor underdogs is geworden tot een slavenbaantje voor mensen die teveel plichtsbesef hebben. Alleen japanners hebben hier een woord voor: "giri". De zelfopgelegde plicht. Waar iedere beter betaalde en lager opgeleide en ontwikkelde postbode stopt, gaat de bezorger verder door zijn onbeperkte Giri.
2016 Was hierin wel het diepste dieptepunt. Onze eigen Marianentrog. Zelfs de meest geharde optimisten zijn tot de conclusie gekomen dat een postbezorger een wegwerp kracht is. Een werknemer die "for granted" genomen wordt. Bezorgers zijn er om te schofferen, om te laten merken dat ie niets was, is en nooit iets zal worden.

En zo kun je nog wel een tijdje doorgaan. De lol is er ondertussen helemaal af. Alles is uitgekleed. En het verschil tussen de kasten is groter dan in India. Misschien wordt het beter als de belgen ons opkopen maar ik ben bang dat die een te rooskleurig beeld hebben van waar ze momenteel op bieden.

De kleding (2010)

TNT bedrijfskleding is ontworpen door 'Labels'. Dat is een bedrijf uit de voormalige Vilenzo groep. Op zich maken ze goede kleding alleen waren het blijkbaar vooral goede couturiers die de spullen hebben ontworpen.

Eigenlijk is er maar 1 ding op aan te merken: het vierseizoenen jack is eigenlijk een drie seizoenen jack: het werkt niet onder het vriespunt. Als het niet vriest kan je het lekker warm houden in je jas door een fleecevest onder je buiten jack te doen. Kom je onder het vriespunt dan moet je OF kou lijden OF zoveel kleren aan dat je gaat zweten. Die zweet koelt dan af en dat trekt heel koud op.

Toch heb ik na een aantal experimenten een leuke combinatie kunnen bepalen die de kou buiten houdt zonder dat je gaat zweten. Van buiten naar binnen heb ik aan:
  1. TNT buiten jack
  2. The North Face Redpoint thermo jack
  3. Polartec Fleece vest (#100) zonder mouwen
  4. Thermoshirtje van Sengers
Hiermee lijd ik geen kou zonder te hoeven transpireren. Toch is het niet echt dik en je kan je gewoon lekker bewegen. Op mijn hoofd heb ik een leren Stetson Hatteras pet (in de meeste gevallen) of een fleece pet met oorwarmers (als het echt koud is). In beide gevallen zet ik de capuchon van mijn jas op om te voorkomen dat je teveel afkoelt. Vooral als je een flat in je wijk hebt waar de brievenbussen aan de buitenkant zitten.

De kleren (2016)

TNT zorgde voor kleding. Postnl voor kleren. Althans, als je nog over kleren kan spreken bij een jas, wat winterwantjes en een plastic regenpak. Het is er niet beter op geworden. Qua stand van techniek komen de kleren ergens uit de 70-er jaren. De jassen zijn in feite vuilniszakken met mouwen. Mooi geverfde zakken, maar dan nog. Ademend vermogen? Totaal afwezig. Wel waterdicht, maar op de ouderwetse manier. Als je flink doorloopt zweet je zo, dat het vocht in straaltjes langs de voering van je jas naar beneden loopt. Als je thuis komt moet de jas heel de nacht boven de verwarming drogen.
's Winters moet je je zo kleden dat je net geen kou hebt. Voor mezelf hou ik aan:

   5 - 10 graden : dunne thermo, dun fleece truitje, jas
   0 - 5  graden : dikke thermo, dun fleece truitje, jas
  -5 - 0  graden : dikke thermo, fleece vest met goretex laag, jas
 onder -5 graden : dikke thermo, northface redpoint thermovest, jas
   
Het ademend vermogen regel je zelf door de mouw manchetten open of dicht te doen, of door het hele voorfront open te doen. Het fleecevest in bedrijfskleuren is onbruikbaar: het is te groot en stug om onder je jas te doen. Het is ook slechte kwaliteit fleece. Het mijne heb ik teruggestuurd.

De polo's zijn van het verkeerde materiaal en het TNT bloesje is afgeschaft. We lopen in eigen kleren. Aan de basis mag het allemaal niks meer kosten en hoe hoger je komt in de boom, hoe gekker het weer wordt. Daar is €70.000 per maand heel normaal.

Pagina gemaakt op 9 januari 2010,